Dag 1: de ACG Zegama-ervaring

Er is een bijzonder gevoel wanneer je in Baskenland landt. Een mix van vochtige aarde, eeuwenoude geheimen en een plotselinge, oerdrang om je benen te bewegen. Onze aankomst voor de ACG Zegama Experience was minder een check-in en meer een onderdompeling. ACG (All Conditions Gear) organiseert niet zomaar evenementen; het neemt de boel over.

Onze lodge in San Sebastián was volledig getransformeerd. Elke hoek van de rustiek-elegante centrale ruimte droeg de ACG-takeover, uitgevoerd met liefde, oog voor detail en pure obsessie. Van de deurmat tot de speciale gearstations: we werden omringd door een esthetiek die rauwe performance en verfijnde functionaliteit in balans brengt. De vibe was meteen duidelijk: we waren hier om te werken, te spelen en te begrijpen.

De aankomst was een waas van weerzienknuffels, nieuwe kennismakingen en een directe tankstrategie. ACG weet hoe je een tribe verwelkomt. De welkomstsnacks en de lunch daarna waren een masterclass in Baskische gastvrijheid. Het was niet zomaar eten; het was brandstof afgestemd op de omgeving: stevig, ambachtelijk en ongelooflijk voldoening gevend. Terwijl we andere retailers, gepassioneerde atleten en invloedrijke media ontmoetten, begon de energie te zoemen. We waren een diverse groep, maar verenigd door hetzelfde ontzag voor de bergen en de unieke waanzin die Zegama heet.

Na het eten sloeg de energie om. Het was tijd. De beleefdheden waren voorbij. We moesten ons omkleden. De bergen riepen.

We reden naar het zuiden; de gladde kustwegen maakten plaats voor het grillige, onwerkelijke groen van de Goierri-vallei. Onze bestemming: Zegama. Meer bepaald de beruchte KB (Kilómetro Vertical) Challenge.

De Verticale Kilometer van Zegama is legendarisch, niet alleen om zijn hardheid – 1.015 hoogtemeters in iets meer dan 3 kilometer –, maar ook om zijn unieke slotstuk. De organisatie kort het getimede deel vaak iets in om te finishen bij de chabola van Itzubiaga als het weer daarom vraagt, maar de echte mythe zit in de laatste, geneutraliseerde klauterpartijen van de ‘Muur’. Wij liepen niet mee; wij waren de supportploeg.

We wandelden vanuit het dorpscentrum naar de voet van de muur, omhoog door de dichte, modderige beukenbossen die de eerste helft van het parcours bepalen. De sfeer is hier dik. Je voelt het vocht aan de bomen kleven. Toen we uitkwamen op de open bergkam, raakte het geluid van het publiek je lang voordat je het zag. Onze taak was hoger te klimmen en ons langs de laatste, steilste stukken op te stellen om te schreeuwen, aan te moedigen en de atleten letterlijk vooruit te duwen. Een oerachtige, prachtige, chaotische symfonie van lijden en steun.

De elite van de KB die laatste helling op zien knallen, is een spirituele ervaring. Twee namen sprongen er die dag uit en vatten zowel het heden als de toekomst van de sport samen.

Allereerst Nienke Brinkman. Haar efficiëntie heeft iets bovennatuurlijks. Haar zien zweven over terrein waar wij op handen en voeten omhoog kropen, is bijna respectloos tegenover de natuurkunde. Ze won en liet het er elegant uitzien. Nienkes dominantie draait niet alleen om pure snelheid; het gaat om een diepe, intuïtieve band met technisch, meedogenloos terrein. Haar prestatie bezegelde haar bijzondere band met Zegama: ze is een kracht die lijkt te gedijen op precies het soort lijden dat deze berg vraagt.

En dan, aan de andere kant van het ervaringsspectrum, is er Gabriela Lasalle. Ze werd zesde, maar dat getal vertelt niet het hele verhaal. Gabriela is een jong, veelbelovend talent, en haar zien vechten voor elke meter in dat brute deelnemersveld was inspirerend. Ze heeft het karakter en het rauwe talent dat haar tot een toekomstige kanshebber voor de wereldtitel in het trailrunnen maakt. Zegama beloont wie het langst kan lijden, en Gabriela liet zien dat ze dat vermogen in overvloed heeft. Onthoud deze naam.

Terwijl de zon achter het Aizkorri-massief zakte, gingen we naar een lokale sidrería voor de officiële debriefing en het feestmaal. Een echte Baskische sidrería-ervaring is allesbehalve rustig. Het is een gemeenschappelijk ritueel rond cider en enorme hoeveelheden eten.

Hier kwam het ‘Experience’-gedeelte van ACG echt samen. We waren niet langer alleen retailers, media en atleten; we waren een collectief dat de modderige paden en de oorverdovende muur had gedeeld. Ik deelde steak met het team van I-Run, schoot wat foto’s met het team van 25 gramos, vergeleek indrukken over de duurzaamheid van gear met de mensen achter Foot District en zat diep in een technisch gesprek met de redactie van KisstheMountain… en natuurlijk mogen we onze goede vrienden van Mental Athletic niet vergeten. Als zij erbij zijn, weet je dat het echt is.

We dronken cider rechtstreeks uit de txotx (de enorme kastanjehouten vaten), deelden ongelooflijke stukken txuleta en proostten op de bergen, op de waanzin en op het feit dat Dag 1 nog maar het begin was.